Το ημερολόγιο του Ιούλιου Ρόντμαν

Poe_Julius Rodman_ExΜετάφραση: Μιχάλης Παπαντωνόπουλος
Εικονογράφηση: Mallette Dean
Τιμή (με ΦΠΑ): 20 €
Σελίδες: 136
ISBN: 978-960-99850-4-8
Βιβλιοδεσία: μαλακή
Σχήμα: 20 x 28 εκ.
Α΄ έκδοση: Φεβρουάριος 2015

Online παραγγελία 

Αμέσως μετά τη συλλογή διηγημάτων του Αλλόκοτες ιστορίες (Tales of the Grotesque and Arabesque, 1839) και πριν από τη δημοσίευση του περίφημου ποιήματος «Το κοράκι» στην εφημερίδα Evening Mirror, ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε δημοσιεύει στο περιοδικό Burton’s Gentlemen’s Magazine, σε έξι συνέχειες, το Ημερολόγιο του Ιούλιου Ρόντμαν: Ιδιόρρυθμος, παράτολμος, υποχόνδριος, ρομαντικά παράφορος και τυχοδιώκτης, ο Ιούλιος Ρόντμαν συμπαρασύρει τους συντρόφους του σε μια πρωτόγνωρη περιπέτεια ενάντια στις άτακτες ορδές των Ινδιάνων και τις στοιχειακές δυνάμεις της φύσης. Όμως, το εγχείρημα του Ιουλίου Ρόντμαν να διασχίσει τα Βραχώδη Όρη διακόπτεται απότομα, αφού τον Ιούνιο του 1840 ο Πόε εγκαταλείπει το Ημερολόγιο.

Το ημιτελές του μυθιστόρημα, που μεταφράζεται για πρώτη φορά στα ελληνικά, δεν έχει ανάλογο στο έργο του Αμερικανού: Στο πρόσωπο του Ιουλίου Ρόντμαν ένας ασυνήθιστος Πόε καθοδηγεί τον «πολιτισμένο άνθρωπο» στην έρημο της άγριας κι αχαρτογράφητης Βορείου Αμερικής για να κατακτήσει έναν τόπο περισσότερο οικείο για την ψυχή του τη γαλήνη που η παράξενη διάθεση του χαρακτήρα του δεν του επέτρεπε να απολαύσει ανάμεσα στους ανθρώπους.

«Κύριε, βοήθησε τη φτωχή ψυχή μου»

Τέσσερις ημέρες πριν από την τελευταία του, ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε εθεάθη σε παραληρηματική κατάσταση στους δρόμους της πόλης. Επίσημο πιστοποιητικό θανάτου δεν υπήρξε· εικάζεται πως ο θάνατός του ήταν απόρροια του αλκοολισμού του, που εντάθηκε ύστερα από τον θάνατο της συζύγου του. Κι όμως: 40 χρόνια βιολογικής ζωής ή 22 χρόνια συγγραφικής ήταν αρκετά για να χαρίσουν στον ιδιοφυή Αμερικανό την αθανασία. Πριν βεβαίως από τον φυσικό του θάνατο υπήρξαν περίοδοι που ο Πόε χανόταν ολοσχερώς στη συγγραφική του δίνη, εξαντλώντας το νευρικό του σύστημα. Όπως τότε που, νεαρός ακόμη, κλεισμένος στη μικρή σοφίτα του σπιτιού του και παραδομένος στον σκοτεινό του οίστρο, άρχισε να γράφει τα πρώτα του διηγήματα. Σπάνια έβγαινε έξω και πολλοί νόμισαν πως είχε φύγει από το σπίτι. Πράγματι, ο αυτοκαταστροφικός πρίγκιπας του μυστηρίου ή ο κατά Ουάιλντ «λόρδος του ρομαντισμού» δεν ήταν εκεί· διάβαινε κιόλας τον κόσμο που αποκαλυπτόταν μποροστά του μέσα από τις ίδιες του τις λέξεις: έναν κόσμο αλλόκοτης ομορφιάς στο ημίφως του αφανισμού, έναν κόσμο τρόμου, αγωνίας και εκζήτησης, υποβλητικών σκηνικών και ασθενικών ειδυλλίων, έναν κόσμο που ο δύστυχος Έντγκαρ κουβαλούσε μέσα του από μικρό παιδί.

«Πιάνοντας στα χέρια σου τον συγκινητικά όμορφο τόμο […] νιώθεις σαν να ’χεις ξεκρεμάσει έναν παλιό πίνακα από τον τοίχο, να τον έχεις βγάλει από την κορνίζα του και να τον βαστάς δίπλα στην καρδιά σου προσπαθώντας να αφουγκραστείς τις γραμμές του. Είναι ένα παλλόμενο έργο — μια γκραβούρα ίσως, ή μια καλλιτεχνική δαγεροτυπία. Κάτι εύθραυστο και ακριβό. Ή, νιώθεις σαν να κρατάς στο χέρι σου ένα βαρύ ποτήρι γεμάτο κατά το εν τρίτον με ένα πολύ παλιό μολτ.» (Κυριάκος Αθανασιάδης, 23/06/2015)

Κριτικές
Όλγα Σέλλα, Ημιτελές έργο του Πόε πρώτη φορά στα ελληνικά

 

 

Το Δελτίο Τύπου (PDF)

Εξώφυλλο (εικόνα υψηλής ανάλυσης)