Rainer Maria Rilke, Κείμενα για τη μουσική

Εισαγωγή-Μετάφραση-Επίμετρο: 
Μάνος Περράκης 
Σελίδες: 112
Σχήμα: 16 x 22 εκ. 
Βιβλιοδεσία: μαλακή 
Α' έκδοση: Δεκέμβριος 2015 
ISBN: 978-960-81408-6-8
Τιμή: 14,00 €

Online παραγγελία 

Ποια είναι η ιδιαιτερότητα εκείνη της μουσικής που κάνει έναν ποιητή να συνθέσει μια ολόκληρη ποιητική από την τέχνη των ήχων; Η παρούσα ανθολογία κειμένων του Ρίλκε για τη μουσική αποπειράται να σκιαγραφήσει μια ενδεχόμενη απάντηση. Ο Ρίλκε, στις αρχές του 20ού αιώνα, έρχεται αντιμέτωπος με έναν ενθουσιασμό για τη μουσική που έχει πια παγιωθεί στη σύγχρονη συνείδηση, ως ύστερος εκπρόσωπος μιας γενιάς ρομαντικών ποιητών και στοχαστών από τον Χέγκελ μέχρι τον Νίτσε, με καταλύτες τον Βάγκνερ και τον Μπετόβεν. Πρόκειται για μια γενιά με εξαιρετικά αμφίθυμη στάση απέναντι στη μουσική. Η αμφιθυμία όμως αυτή δεν αποτελεί παρά βαθιά υπόκλιση απέναντι στην τέχνη εκείνη η οποία θεωρείται ότι εκφράζει με τη μεγαλύτερη δυνατή πληρότητα αυτό που δεν είναι δυνατόν να παρασταθεί ούτε με έννοιες ούτε με εικόνες και έχει ωστόσο τη δύναμη να προξενεί μια τόσο δυνατή συγκίνηση για την οποία δεν ξέρει κανείς αν πρέπει να δυσανασχετεί ή να αισθάνεται ευγνώμων.

Ο ανά χείρας τόμος περιλαμβάνει τα τρία σημαντικότερα κείμενα μουσικής ποιητικής του Ρίλκε Σημειώσεις για τη Μελωδία των Πραγμάτων, Σημειώσεις πάνω στη Γέννηση της Τραγωδίας του Φρήντριχ Νίτσε και Αρχέγονη Βοή. Την ανθολογία συμπληρώνουν επίλεκτα απόσπασματα από την αλληλογραφία του ποιητή, το Φλωρεντινό Ημερολόγιο και το δοκίμιο Βόρπσβέντε.

«Η μουσική διαλύει το κάθετι που υπάρχει σε δυνατότητες και αυτές οι δυνατότητες αυξάνονται και πληθαίνουν συνεχώς σε σημείο που ο κόσμος όλος να μην είναι τίποτα παραπάνω από μια σιωπηλά αιωρούμενη αφθονία, ένα δυσκολοθώρητο πεδίο δυνατοτήτων, από τις οποίες δεν χρειάζεται να συλλάβει κανείς καμία … »
(Εικόνα: Φριτς Όβερμπεκ, Σιταροχώραφο στο Βάιερμπεργκ 
[Buchenweizenfeld am Weyerberg], 1897)

«Στη γιορτή μου δεν έκανα τίποτα το ιδιαίτερο, είναι αλήθεια, μονάχα άκουσα για λίγο μουσική, ένα τόσο απαρηγόρητο τραγούδι του Περγκολέζι, το οποίο άκουγα και σήμερα, και θα μπορούσα να το ακούω κάθε μέρα, ένα τραγούδι τόσο γεμάτο από σπασμένες ακτίνες, με μια αισθησιακή πνευματικότητα που θύμιζε Γκρέκο.»

«Το Σάββατο ακούσαμε στην Schola Cantorum το Stabat Μater του Περγκολέζι — πόσο οικείος μου ήταν στα σημεία του πόνου.»

Κριτικές
Ειρήνη Σταματοπούλου, Η μουσική ως διονυσιακή αποκάλυψη