Ταυτότητα

Η Περισπωμένη ιδρύθηκε το 2011, στο απόγειο της κρίσης. Η επιλογή του πρώτου τίτλου δεν ήταν διόλου τυχαία: Οι Ελεγείες του Ντουίνο του Ρίλκε, ίσως το κορυφαίο ποιητικό έργο του 20ού αιώνα, εγκαινίασαν την εκδοτική πίστη στη μεγάλη ποίηση, ενώ περιγράφουν ιδανικά το ψυχικό κλίμα του εκδοτικού ― τα ενδιαφέροντα του οποίου επεκτείνονται στην κλασική λογοτεχνία εν γένει, στο δοκίμιο και το εικονογραφημένο παιδικό βιβλίο. Την επιλογή του ονόματος καθόρισε η αίσθηση πως η περισπωμένη δεν αποτελεί μονάχα το ωραιότερο τυπογραφικό σημάδι, αλλά παραπέμπει και στο πολυτονικό σύστημα γραφής, η χρήση του οποίου είναι βασική αρχή του εκδοτικού.  Στον λογότυπο απεικονίζεται, με σινική μελάνη, μια κομψή γυναικεία κεφαλή, της Περιπωμένης, που φέρει σαν κλείδα στη βάση του λαιμού το σύμβολό της.

Η Περισπωμένη δημιουργήθηκε αφενός για να εκφράσει μια συγκεκριμένη αισθητική, που υπηρετεί την υψηλή τυποτεχνία ―σε μια εποχή που το βιβλίο μοιάζει να μην συνδιαλέγεται με την τυπογραφική παράδοση, να μην αποτελεί, όπως θ’ άρμοζε σε μια εξελικτική πορεία, συνέχειά της― κι αφετέρου για να υποστηρίξει, μέσα από την επιλογή των κειμένων, τη δημιουργία ενός πυρήνα, μιας ομάδας που να εκφράζει και να προκρίνει την ίδια σκέψη. Την σκέψη πως ο κόσμος παραμένει ένα my­ste­rium tremendum και πως αυτό είναι η ομορφιά και η αγωνία του. Πως το παν τελεί βυθισμένο σ’ αυτό μυστήριο και πως η λογοτεχνία, η τέχνη γενικότερα «στραγγίζει μόρια φωτός σε ένα βαθύ σκοτάδι» (Κητς). Πως η ποίηση μελωδεί την αθέατη πλευρά των πραγμάτων, πως η δημιουργία δεν φράζει τους μεταφυσικούς αυλούς του πνεύματος.

Για την Περισπωμένη
Νίκος Βατόπουλος, Το κέντρο της Αθήνας τονίζεται από τη δική του «Περισπωμένη»