Χρήστος Μαρσέλλος

marsellosΟ ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΡΣΕΛΛΟΣ γεννήθηκε το 1968 στη Αθήνα. Σπούδασε φιλοσοφία στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο και ιστορία της σύγχρονης φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Paris IV-Sorbonne, όπου υπό την εποπτεία του Jean-François Marquet υποστήριξε τη μεταπτυχιακή του εργασία (D.E.A.) με θέμα: Το πρόβλημα της γλώσσας στον Νίτσε και τον Χάιντεγκερ. Δίδαξε αρχαία ελληνικά στο Ινστιτούτο Συγκριτικής Φιλοσοφίας στο Παρίσι. Συμμετοχές σε συνέδρια φιλοσοφίας, άρθρα και διαλέξεις που είχε δημοσιεύσει μέχρι τώρα σε περιοδικά θα κυκλοφορήσουν προσεχώς σε αυτοτελείς εκδόσεις. Ζει και εργάζεται ως μεταφραστής στην Αθήνα και το Παρίσι, προετοιμάζοντας τη διδακτορική του διατριβή με θέμα Η προθετικότητα του αισθήματος στη γερμανική φιλοσοφία (Πανεπιστήμιο Paris Χ-Nanterre).

Μεταφράσεις:

F.W.J. Schelling, Φιλοσοφικές έρευνες για την ουσία της ανθρώπινης ελευθερίας, Ίνδικτος 1997, επανέκδοση 2004.
Jacqueline de Romilly, Ο χρόνος στην ελληνική τραγωδία, Το άστυ 2001.
Jacqueline de Romilly, Ο φόβος και η αγωνία στο θέατρο του Αισχύλου, Το άστυ 2002.
W. Sellars, O εμπειρισμός και η φιλοσοφία του νου, μετάφραση, σχόλια και επίμετρο, εκδ. Εστία 2005.
Quentin Skinner, Μετά τον εμπειρισμό, σε συνεργασία με τον Κωνσταντίνο Χατζή, Κάτοπτρο 2006.
Jean-Luc Marion, Το ερωτικό φαινόμενο, Πόλις 2008.
Fr. Nietzsche, Η γέννηση της τραγωδίας, Εστία 2009.
Jean-Luc Marion, Ο Θεός χωρίς το είναι, Πόλις 2012.
Leonard Cohen, Το βιβλίο του ελέους, Περισπωμένη 2013.
Pierre Manent, Μεταμορφώσεις της πόλεως, Πόλις 2014.
Α. de Libera, Η διαμάχη των καθόλου, Πανεπιστημιακές εκδόσεις Κρήτης (υπό έκδοση).

Ε. Gilson, Το πνεύμα της μεσαιωνικής φιλοσοφίας, Πανεπιστημιακές εκδόσεις Κρήτης (ετοιμάζεται).

Ετοιμάζονται από την Περισπωμένη:

Πολιτικά απολιτικά 
Ένας τόμος δοκιμίων για τον Ιωακείμ του Φιόρε, τον Χέγκελ και τον Μαρξ, τον Λέο Στράους, τον Μανάν και τον Κονδύλη με κοινό παρονομαστή την ιδέα ότι, ανακόπτοντας τις επεκτατικές της τάσεις, η πολιτική σκέψη πρέπει να βρει τα θεμιτά όριά της σε σχέση με άλλους τομείς της σκέψης των οποίων δεν είναι, παρά τις κατά καιρούς ψευδαισθήσεις της, ο έσχατος ορίζοντας…

Pallaksch II

Δοκίμια ευλαβικά προσηλωμένα στη στοχαστική προσπάθεια ορισμένων ποιητών (Έλιοτ, Μπονφουά, Ρίλκε), όταν, ξεμπλέκοντας το κουβάρι σκέψεων που πια δεν τις σκεφτόμαστε αρκετά ή δεν τις σκεφτόμαστε αρκετά ακόμη, προσπαθούν να φτιάξουν το μίτο που θα πρέπει να ακολουθήσουμε για να πάμε μαζί τους ως την ουσία της ποίησης.
Ernst Bloch, Ο Μαρξ, ο Θάνατος και η Αποκάλυψη (Μετάφραση-Επίμετρο)
Πρόκειται ουσιαστικά για το δεύτερο μέρος του περίφημου βιβλίου Πνεύμα της Ουτοπίας (Geist der Utopie), που ο Μπλόχ αρχίζει να γράφει το 1914 και δημοσιεύει με τη λήξη του πολέμου το 1918 κι όπου, μέσω έντονης εσχατολογικής επιχειρηματολογίας, συμπλέκει —με πρωτοφανές επικό εύρος, όπως γράφτηκε— μεσσιανισμό και μαρξισμό, σε ένα σπουδαίο ιστορικό κείμενο, διαπνεόμενο από μεταφυσική αγωνία.